Ο ΚΟΣΜΟΣ ΜΟΥ ΠΛΑΣΤΟΣ/ΜΕΤΑΛΛΑΓΜΕΝΟΣ./ ΕΡΧΟΜΑΙ ΝΑ ΣΕ ΣΥΝΑΝΤΗΣΩ,/ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΗΧΟΥΣ ΣΥΜΠΑΝΤΙΚΟΥΣ/ΓΛΥΚΙΑ ΠΡΟΣΜΟΝΗ/ ΤΟ ΑΚΟΥΣΜΑ ΤΟΥΣ ΚΙ ΑΓΑΠΗΣ ΚΑΛΕΣΜΑ./ ΥΠΑΡΧΩ ΕΔΩ ΚΑΙ ΥΠΟΜΕΝΩ/ΤΗΣ ΠΑΡΑΦΡΟΣΥΝΗΣ ΤΟ ΧΑΟΣ./ ΜΑΘΗΤΕΙΑ ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΠΟΝΟΣ /ΚΑΠΟΙΕΣ  ΑΔΥΝΑΜΕΣ ΣΤΙΓΜΕΣ  ΤΗΣ ΑΝΘΡΩΠΙΝΗΣ ΟΝΤΟΤΗΤΑΣ ΜΟΥ./ ΔΕΝ ΗΡΘΕ ΑΚΟΜΑ Η ΩΡΑ ΤΗΣ ΑΠΟΛΥΤΗΣ ΛΥΤΡΩΣΗΣ./ΑΝΥΠΟΜΟΝΑ ΠΡΟΣΜΕΝΩ  ΤΗ ΓΑΛΗΝΗ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ ΜΟΥ./  ΔΕΝ ΕΜΕΙΝΕ ΟΥΤΕ ΜΙΑ ΜΙΚΡΗ ΦΛΟΓΑ ΦΩΣ ΣΤΙΣ  ΥΠΑΡΞΕΙΣ ΤΩΝ ΑΓΑΠΗΜΕΝΩΝ ΜΟΥ./ ΧΑΘΗΚΑΝ ΣΤΟ ΧΑΟΣ ΤΗΣ ΜΕΤΑΛΛΑΞΗΣ./ ΜΑΤΑΙΑ ΓΥΡΕΥΩ ΣΤΑΓΟΝΕΣ ΑΓΑΠΗΣ ΚΑΙ ΣΥΝΤΡΟΦΙΚΟΤΗΤΑΣ./ ΛΕΞΕΙΣ ΑΓΝΩΣΤΕΣ ΣΕ ΤΟΥΤΗ ΤΗΝ ΑΓΟΝΗ ΝΟΗΣΗ ΕΓΙΝΑΝ./ ΟΣΟΙ ΨΙΛΑΦΊΖΟΥΝ  ΑΚΟΜΑ  ΤΑ ΑΝΘΡΩΠΙΝΑ ΝΟΗΤΙΚΑ ΓΝΩΡΙΣΜΑΤΑ,/ΑΕΝΑΑ ΒΑΔΙΖΟΥΝ  ΣΕ ΔΡΟΜΟΥΣ ΡΥΠΑΡΟΥΣ,/ ΚΙ ΑΝΑΡΩΤΙΟΝΤΑΙ ΠΟΤΕ ΘΑ ΤΕΛΕΙΩΣΕΙ ΑΥΤΗ Η ΔΙΑΔΡΟΜΗ./ ΔΕΝ ΚΑΤΕΧΟΥΝ ΠΩΣ Η ΔΙΑΔΡΟΜΗ ΒΡΙΣΚΕΤΑΙ ΜΕΣΑ ΤΟΥΣ/ ΚΑΙ ΜΟΝΟ ΕΚΕΙ ΜΠΟΡΟΥΝ ΝΑ  ΤΗΝ ΒΡΟΥΝ./ ΔΥΣΚΟΛΗ ΟΜΩΣ  ΕΙΝΑΙ ΤΟΥΤΗ Η ΔΙΑΔΡΟΜΗ ΚΙ ΑΣ ΤΗ ΓΝΩΡΙΖΟΥΝ./ ΟΣΠΟΥ ΝΑ ΒΥΘΙΣΤΟΥΝ ΣΤΙΣ ΨΥΧΗΣ ΤΗΝ ΑΠΟΛΥΤΗ ΓΝΩΣΗ,/ ΑΙΩΝΕΣ ΟΙ ΣΤΙΓΜΕΣ./ ΚΙ ΟΜΩΣ ΒΑΔΙΖΟΥΝ ΤΟΝ ΔΡΟΜΟ ΤΗΣ  ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΛΥΤΡΩΣΗΣ,/ΑΡΚΕΙ ΩΣ ΕΚΕΙ ΝΑ ΜΗ ΛΥΓΗΣΟΥΝ./        (Γιαννα     Φασιλη.)