Είπα να επανέλθω μετά από καιρό

με ένα κειμενάκι και όχι με τα προσωπικά μου προβλήματα και τις μαυρίλες μου,

οι οποίες που θα πάει κάποια στιγμή θα περάσουν εντελώς.

Ευχαριστώ ολόψυχα και μέσα από την καρδιά μου όλους τους φίλους που με στήριζαν όλον αυτό τον καιρό με τις ευχές και τα καλά τους λόγια.

Βουνά – Γογλοθάδες – Τροχία – Φωτεινή Τροχία [στη Ζωή και την Τέχνη].

Ο Καλλιτέχνης πρέπει να έχει σαν σκοπό του να δράσει για να αλλάξει τον κόσμο.

Το Σύστημα / Κύκλωμα, βέβαια, και οι μηχανισμοί του [κριτικοί, τεχνοκριτικοί, γκαλερίστες, …] έχουν δικό τους σκοπό να τον συντρίψουν και να τον οδηγήσουν στο Περιθώριο (κι αυτό αγαπημένο μέρος πολλών καλλιτεχνών).

Πολλές φορές λοιπόν ο καλλιτέχνης, αν όχι σχεδόν πάντα, – με μόνη περιουσία την τέχνη του – σκαρφαλώνει, σε όλη του την πορεία γολγοθάδες – πανύψηλα βουνά και την όποια τροχιά του – σαν αστράκι στον απέραντο γαλαξία να προσπαθεί αενάως να την κάνει αυτόφωτη, ζώσα και φωτεινή έως / και υπέρλαμπρη.

(Και για να μπει κάποιος στο κύκλωμα πρέπει να δεχτεί να το “κάνει” ή να του το “κάνουν”. Αθάνατη συναλλαγή. Μοιάζει [στο τώρα] λίγο ή μικρό, γιατί – τι ειρωνεία – σήμερα ξέρουμε ή έχουμε ακούσει πολλά και χειρότερα για αντίστοιχα κυκλώματα στην τηλεόραση,δημοσιογραφία, μόδα, πολιτική, … αλλά όλα αυτά είναι νεόκοπα και γι’ αυτό άκομψα ακόμα. Μην έχετε αμφιβολίες, σε λίγο καιρό, θα γίνουν και αυτά αόρατα γιατί θα οργανωθούν και θα ενσωματώσουν όλη αυτή την αρχική άχαρη και ατσούμπαλη εμπειρία τους και θα μάθουν να κρύβουν αυτά που τώρα τους εκθέτουν στα μάτια των πολλών με τον μαγικό μανδύα που τα κρύβει και τα κουκουλώνει όλα).

Πόλεμος λοιπόν.

Όλα είναι πόλεμος για τον αρτίστα.  Πόλεμος με όλα.  Και για πάντα.  Και αν όχι με το κύκλωμα / σύστημα τότε με τον εαυτό του, τις ιδέες του, την έμπνευσή του.  Πόλεμος και Ζωή, βέβαια.

Πόλεμος που πρέπει να νικήσεις και όχι να νικηθείς.

‘Εμπνευση/αφορμή από άρθρο του Γ. Ι. Αλλαμανή στο ΠΟΝΤΙΚΙ [9-7-09]: “οι αρτίστες των μετόπισθεν πολεμάνε μια ζωή”.

Σ’ ευχαριστώ κ. Αλλαμανή.